Jan Stanisław Wojciechowski

Jan Stanisław Wojciechowski

Jan Stanisław Wojciechowski

dr hab., prof. ASP

Jan Stanisław Wojciechowski (1948), absolwent Liceum im. Joachima Lelewela (1966) i Akademii Sztuk Pięknych (Wydział Rzeźby) w Warszawie (1973). Doktorat (1993) obronił na Uniwersytecie im Adama Mickiewicza (Wydział Filozoficzny) w Poznaniu, habilitację uzyskał w Krakowie (2005) na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. 

Artysta plastyk, twórca rzeźb, obiektów, działań materiałowo/przestrzennych, multimedialnych instalacji i wystaw.  Jego sztuka wiedzie przez znane stylistyki od konceptualizmu przez postmodernizm do oryginalnych, własnych form, będących połączeniem różnych motywów odległej tradycji i sztuki nowoczesnej. Znane są zwłaszcza jego „głowy” z cyklu, Środki wyrazu („Współczesna” w Warszawie 1974), Małe katastrofy („Studio” w Warszawie 1980, Biennale Sztuki w Sao Paulo w Brazylii 1983, Herning Kunstmuseum w Danii 1984), Archiwum głowy (Muzeum CRP w Orońsku 2005), Au nom de la mere (CRP Orońsko 2008-2012), Transfiguracje (od 2014), obecne w kolekcjach m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu oraz Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum CRP w Orońsku, Galerii Studio w Warszawie, Galerie Stadt Fellbach w Niemczech i wielu zbiorach prywatnych. Autor monumentu w przestrzeni publicznej Słupska (hommage dla Otto Freundlicha).

Uczestnik międzynarodowych sympozjów sztuki (m.in. w Anglii, Norwegii, Szwecji, Portugalii). Autor konceptualnych tekstów, autokomentarzy oraz pokazów dokumentacji fotografii i filmów w oparciu o własne archiwum (m.in. Wojciechowski, „Współczesna” 1975, Autoutopia, „Zachęta” w Warszawie 2000, Autodafe XXI MFS w Gorzowie Wlkp. 2019) i automonografii (Trwanie i wyjście, Wyd. Sztuka ogrodu sztuka krajobrazu, Warszawa 2018).  

Krytyk sztuki, kurator wystaw, redaktor czasopism artystycznych. Recenzent twórczości artystów wizualnych, autor książek o sztuce i artystach. Był kuratorem m.in. takich wystaw jak: 25 lat pracy pedagogicznej Jerzego Jarnuszkiewicza w Zachęcie 1975, CDN Prezentacje Sztuki Młodych pod Mostem Poniatowskiego w Warszawie (1977), Nowoczesna Rzeźba Polska CRP w Orońsku (1993), wystawy Zofii Kulik w Pawilonie Polskim na XVI Biennale Sztuki w Wenecji, Sztuka III RP w CRP w Orońsku (2003), Nowoczesność/ponowoczesność-fenomen i wyzwanie, UKSW (2008)).

Jako krytyk sztuki jest autorem książek: Pokolenie, sztuka, postawy, wyd. Art Tekst, Warszawa 1978, Z punktu widzenia rzeźbiarza. Sztuka lat 80., wyd. CRP w Orońsku 1995, Jaki rozum po katastrofach, wyd. Instytutu Kultury, Warszawa 1998. Był kierownikiem Galerii Teatru Powszechnego w Warszawie (1986-1989) dyrektorem artystycznym Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku (1990-1996), kierownikiem Rady Programowej CRP (2005-2008). Juror konkursów, członek rad programowych i artystycznych, publicysta, autor i współautor ekspertyz, opinii, projektów organizacji i polityk w dziedzinie sztuki. Od roku 20018 Redaktor naczelny Aspiracji, kwartalnika Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.   

Kulturoznawca (dr hab. nauk humanistycznych), badacz współczesnego życia artystycznego i kultury wizualnej. Opublikował liczne artykuły na temat współczesnych praktyk kulturowych, idei artystycznych, filozofii i metodologii badań kultury artystycznej w czasopismach naukowych oraz książki (Postmodernistyczna kultura sztuk pięknych, Instytut Kultury, Warszawa 1998, Kultura i polityki, Uniwersytet Jagielloński, Kraków 2004, Władze widzenia. Post-świecka kultura wizualna, Uniwersytet Jagielloński, Kraków 2014.  

Ekspert w dziedzinie zarządzania instytucjami kultury i polityki kulturalnej. Dyrektor Instytutu Kultury Ministerstwa Kultury i Sztuki (1996-2001). Sekretarz Generalny Kongresu Kultury Polskiej 2000.  

Wykładowca akademicki. W latach 2001- 2014 wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim (Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej) w Krakowie), w latach 2002 – 2009 na Akademii Humanistycznej w Pułtusku (v-ce dyrektor Instytutu Kultury Europejskiej) w latach 2004 – 2013 na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (profesor nadzwyczajny, kierownik Katedry Antropologii Kultury na Wydziale Teologicznym).

Od roku 2016 profesor Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną, prowadzi zajęcia z antropologii kulturowej sztuki, antropologii artysty i urbanistyki kultury oraz polityki kulturalnej.  Skupia się na profilowaniu sylwetki absolwenta uczelni artystycznej jako osoby otwartej na różne perspektywy światopoglądowe, łączącego umiejętności warsztatowe z wiedzą humanistyczną i wysoką świadomością społecznego otoczenia pracy. Członek Polskiej Akademii Umiejętności (PAU) oraz Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA). W roku 2008 otrzymał Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Wikipedia

Wróć > Program konferencji